குழந்தை மேம்பாட்டில் இயற்கை மற்றும் வளர்ப்பின் தாக்கம் (Nature vs Nurture in Child Development)

குழந்தை மேம்பாடு என்பது ஒரு சிக்கலான மற்றும் தொடர்ச்சியான செயல்முறையாகும். ஒரு குழந்தை பிறக்கும்போது கொண்டு வரும் மரபணு பண்புகளுக்கும், அது வளரும் சூழலுக்கும் இடையே நடக்கும் ஒரு தொடர் உரையாடலே ஒரு தனிமனிதனின் ஆளுமையை உருவாக்குகிறது. உளவியலில் இதுவே 'இயற்கை மற்றும் வளர்ப்பு' (Nature vs Nurture) விவாதம் என்று அழைக்கப்படுகிறது.

1. இயற்கை (Nature) - மரபணுக்களின் பங்கு

இயற்கை என்பது ஒரு குழந்தையின் பிறப்பிலேயே மரபணுக்கள் மூலம் கிடைக்கும் பண்புகளைக் குறிக்கிறது. இது உயிரியல் ரீதியானது. ஒரு குழந்தை எந்த நிறத்தில் இருக்கும், அதன் உயரம், உடல் அமைப்பு, மற்றும் சில அடிப்படை அறிவுத்திறன் சார்ந்த திறன்கள் ஆகியவை பெற்றோரிடமிருந்து பெறப்பட்ட மரபணுக்களால் தீர்மானிக்கப்படுகின்றன.

மரபணுக்களின் தாக்கம்

குழந்தையின் நரம்பு மண்டலம் மற்றும் மூளையின் அமைப்பு எவ்வாறு உருவாக வேண்டும் என்பதை மரபணுக்கள் தீர்மானிக்கின்றன. உதாரணமாக, ஒரு குழந்தையின் கவனிக்கும் திறன் (Attention span) மற்றும் சுறுசுறுப்பு போன்ற அடிப்படை சுபாவங்கள் மரபணுக்களுடன் நெருங்கிய தொடர்புடையவை.

2. வளர்ப்பு (Nurture) - சூழலின் பங்கு

வளர்ப்பு என்பது ஒரு குழந்தை பிறந்த பிறகு அதைச் சுற்றியுள்ள உலகம், வளர்க்கப்படும் முறை, கல்வி, சமூகம், கலாச்சாரம் மற்றும் அனுபவங்களைக் குறிக்கிறது. ஒரு குழந்தை பிறக்கும்போது ஒரு வெற்றுப் பலகையாக (Tabula Rasa) கருதப்படுகிறது என்று ஜான் லாக் போன்ற அறிஞர்கள் வாதிட்டனர். அந்தப் பலகையில் அனுபவங்கள் மூலம் அறிவை நாம் எழுதுகிறோம் என்பதே வளர்ப்பின் முக்கிய சாராம்சம்.

சூழலின் முக்கிய கூறுகள்

• குடும்பச் சூழல்: பெற்றோரின் அன்பு, பாதுகாப்பு மற்றும் குடும்பத்தின் பொருளாதார நிலை குழந்தையின் மன வளர்ச்சியைத் தீர்மானிக்கிறது.
• கல்வி: பள்ளி மற்றும் ஆசிரியர்களின் வழிகாட்டுதல் குழந்தையின் அறிவுத்திறனை மெருகேற்றுகிறது.
• சமூகத் தொடர்பு: நண்பர்கள் மற்றும் அக்கம் பக்கத்தினர் மூலம் குழந்தை பழகும் விதம் ஆளுமையை மாற்றுகிறது.
• ஊட்டச்சத்து மற்றும் உடல்நலம்: உடல் வளர்ச்சிக்குத் தேவையான ஆரோக்கியமான சூழல் வளர்ப்பின் ஒரு பகுதியாகும்.

3. இயற்கை மற்றும் வளர்ப்பு: ஒரு ஒருங்கிணைந்த பார்வை

நவீன உளவியல் அறிஞர்கள் 'இயற்கை அல்லது வளர்ப்பு' என்று பிரித்துப் பார்ப்பதை விட, இவை இரண்டும் எவ்வாறு இணைந்து செயல்படுகின்றன என்பதை ஆராய்கின்றனர். மரபணுக்கள் ஒரு குழந்தையின் திறனுக்கான 'எல்லைகளை' (Potential) நிர்ணயிக்கின்றன. ஆனால், அந்த எல்லையை எந்த அளவுக்கு அடைய முடியும் என்பது சூழலைப் பொறுத்தே அமைகிறது.

உதாரணம்: ஒரு குழந்தையின் இசைத்திறன்

ஒரு குழந்தைக்கு இசையில் ஆர்வம் இருக்க வேண்டும் என்ற மரபணு பண்பு இருக்கலாம் (இயற்கை). ஆனால், அந்தக் குழந்தைக்கு முறையான பயிற்சி, இசைக்கருவிகள் மற்றும் ஊக்கமளிக்கும் சூழல் கிடைக்கவில்லை என்றால் (வளர்ப்பு), அந்தத் திறமை வெளிப்படாது. மாறாக, மரபணு ரீதியாக பெரிய இசைத்திறன் இல்லாத குழந்தையும், கடினமான பயிற்சியாலும் சூழலாலும் இசையில் சிறந்து விளங்க முடியும்.

4. வளர்ச்சி நிலைகளில் தாக்கங்கள்

குழந்தை வளர்ச்சியின் ஒவ்வொரு நிலையிலும் இயற்கை மற்றும் வளர்ப்பின் தாக்கம் மாறுபடுகிறது. ஆரம்பக் காலங்களில் உடல் வளர்ச்சிக்கு மரபணுக்கள் முக்கியத்துவம் பெறுகின்றன. ஆனால், வளரும் பருவத்தில் கற்றல், மொழித் திறன் மற்றும் சமூக நடத்தைகளில் சூழல் பெரும் பங்கு வகிக்கிறது.

5. ஆசிரியர்களுக்கான முக்கியத்துவம்

ஆசிரியர்களாகிய நீங்கள், ஒரு மாணவனின் தோல்விக்கு மரபணுக்களை மட்டும் காரணம் காட்ட முடியாது. ஒரு மாணவனின் சூழலை மாற்றுவதன் மூலம், அவனது கற்றல் திறனை மேம்படுத்த முடியும். வகுப்பறையில் ஒரு நேர்மறையான, ஊக்கமளிக்கும் சூழலை உருவாக்குவது 'வளர்ப்பு' என்ற முறையில் ஆசிரியர்களின் கடமையாகும்.

6. பரிணாம உளவியல் மற்றும் கற்றல் கோட்பாடுகள்

ஜீன் பியாஜே மற்றும் லெவ் வைகாட்ஸ்கி போன்ற அறிஞர்கள் இந்த விவாதத்தில் முக்கிய பங்கு வகிக்கின்றனர். பியாஜே குழந்தையின் உயிரியல் முதிர்ச்சியை (இயற்கை) வலியுறுத்தினார். வைகாட்ஸ்கி சமூக மற்றும் கலாச்சார சூழலை (வளர்ப்பு) வலியுறுத்தினார். இவர்களின் கோட்பாடுகளை ஒருங்கிணைப்பதே தற்போதைய கல்வி முறையின் நோக்கம்.

7. முடிவுரை

குழந்தை மேம்பாடு என்பது மரபணுக்களின் வரைபடம் மற்றும் சூழலின் கட்டுமானப் பணிகள் ஆகியவற்றின் கூட்டு விளைவாகும். பெற்றோர்களும் ஆசிரியர்களும் குழந்தைக்குச் சிறந்த சூழலை (Nurture) வழங்குவதன் மூலம், அவர்களின் உள்ளார்ந்த திறன்களை (Nature) முழுமையாக வெளிக்கொணர முடியும். இதுவே குழந்தை மேம்பாட்டின் அடிப்படை தத்துவமாகும்.